Login with Facebook

A greek blogger in... Holland


Το greekblogsbywomen παρουσιάζει μια ακόμα Ελληνίδα blogger στην Ολλανδία. H Φανή, ιδιοκτήτρια του blog "Της Φανής της φάνηκε ωράιο" μας δίνει συνέντευξη, μοιράζεται εικόνες της καθημερινότητας της και μας μιλάει για την ζωή της στην Ολλανδία, πως βίωσε την αλλαγή και συμβουλές σε όσους θέλουν να μείνουν εκεί. Σε ευχαριστούμε πολύ!


About you
1.    Where are you originally from?
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη.
2.    In which country and city are you living now?
Αυτή τη στιγμή ζω στο Μάαστριχτ, στη νοτιότερη πόλη της Ολλανδίας.
3.    How long have you lived there and how long are you planning to stay?
Ζω ήδη 6 μήνες εδώ και θα μείνω σίγουρα γι’ άλλους 6 μήνες. Μετά θα δούμε τι θα φέρει η ζωή…
4.    Why did you move and what do you do?
Μετακόμισα για να κάνω αρχικά ένα μεταπτυχιακό που μ’ ενδιέφερε, έχοντας όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί να παραμείνω στο εξωτερικό μετά το τέλος των σπουδών μου για να εργαστώ, είτε στην Ολλανδία, είτε κάπου αλλού.
5.    Did you bring family with you?
Στο εξωτερικό ήρθα μόνη μου και αυτό ήταν και το πιο δύσκολο κομμάτι στην αρχή: η απομάκρυνση από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και η επιτακτική ανάγκη να μάθω να ζω – τουλάχιστον τον πρώτο καιρό – εντελώς μόνη. Στην πορεία βέβαια είδα ότι αυτή η μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου έφερε και πολλά θετικά.

About living abroad
6.    How did you find the transition to living in a foreign country?
Στην αρχή ήταν δύσκολα, το μόνο σίγουρο. Δεν ξέρω πως αντιδράει ο καθένας στις μεγάλες και απότομες αλλαγές, αλλά εγώ πανικοβλήθηκα. Δε μπορούσα να πιστέψω ότι παίρνω δυο βαλίτσες και πάω σχεδόν στην άλλη μεριά της Ευρώπης να ζήσω για ένα χρόνο. Το γεγονός ότι δεν πήγαινα για διακοπές, αλλά για σπουδές κι έπειτα για δουλειά, το έκανε ακόμη πιο δύσκολο και αγχωτικό. Το πρώτο βράδυ δε θα το ξεχάσω ποτέ. Δε μπορούσα να κοιμηθώ στο ξένο κρεβάτι και στο ξένο δωμάτιο που είχα νοικιάσει. Ευτυχώς, οι μέρες κύλησαν και σιγά-σιγά όλα άρχισαν να γίνονται οικεία και πιο «δικά μου». Ο κόσμος από ψυχρός και αδιάφορος, άρχισε απλά να μου φαίνεται πολιτισμένος και τυπικός. Είδα φυσικά και πόσο πιο καλώς καμωμένα είναι κάποια πράγματα εδώ και τα αρνητικά συμπεράσματα για την Ελλάδα  ήταν πραγματικά αναπόφευκτα.
7.    Was it easy making friends and meeting people; do you mainly socialise with other expats?
Όταν ήρθα εδώ θεωρούσα ότι το κεφάλαιο «φιλία» είχε κλείσει για ‘μένα. Όχι γιατί είμαι κανένας μισάνθρωπος ή γιατί είχα σκοπό να περάσω ένα χρόνο κλειδωμένη στο σπίτι μιλώντας στον υπολογιστή με τους υπάρχοντες φίλους μου, αλλά γιατί η λέξη «φιλία» θα ‘πρεπε να μην χρησιμοποιείται σαν καραμέλα απ’ όλους και πολύ εύκολα. Όσο μεγαλώνουμε το κομμάτι «φιλία» γίνεται περίεργο και δύσκολο, πόσο μάλλον σε μια ξένη χώρα που οι άνθρωποι μιλάνε άλλη γλώσσα, έχουν άλλες συνήθειες, άλλη κουλτούρα. Το γεγονός ότι μετακόμισα σε μια εντελώς διαφορετική χώρα από την Ελλάδα – δεν ήμουν ας πούμε σε μια μεσογειακή χώρα για να βρω ομοιότητες – με αποθάρρυνε ακόμη περισσότερο στο να σκεφτώ τη δημιουργία κάποιας φιλίας με Ολλανδούς. Ευτυχώς είχα τη σχολή κι από ‘κει γνώρισα πολλά άτομα από διάφορες χώρες. Ήταν αναμενόμενο να κολλήσω με Έλληνες κι Ελληνίδες και είναι απίστευτο το πόσο ενωμένοι και αγαπημένοι μπορούμε να είμαστε όταν ζούμε σαν μετανάστες έξω. Παράλληλα όμως φάνηκα τυχερή και γνώρισα και Ολλανδούς, Βέλγους οι οποίοι όχι μόνο μου «ανοίχτηκαν» αλλά με βάλανε και με χαρά στο σπίτι τους. Κι αυτό πραγματικά στην Ολλανδία θεωρείται κατόρθωμα, αν σκεφτούμε ότι οι άνθρωποι εδώ θεωρούν την ησυχία και την ιδιωτικότητα στη ζωή τους αναφαίρετο δικαίωμα τους και άνετα θα σκότωναν γι’ αυτό!
8.    What are the best things to do in the area; anything to recommend to future expats?
Είμαι τυχερή γιατί το Μάαστριχτ είναι στα σύνορα Ολλανδίας και μόλις μερικά χιλιόμετρα από Βέλγιο και Γερμανία. Οπότε το προφανές που μπορεί να κάνει κάποιος ερχόμενος στο Μάαστριχτ είναι να πάρει το τρένο και να πάει σε κοντινές πόλεις, τόσο στην Ολλανδία όσο και στις διπλανές χώρες. Τα εισιτήρια του τρένου είναι λίγο ακριβά, αλλά με μια ειδική κάρτα για τα τρένα το κόστος μειώνεται. Το σίγουρο είναι ότι κάποιος που κατοικεί στην Ολλανδία νιώθει ότι όλα τα όμορφα μέρη είναι μια ανάσα δρόμο. Μην ξεχνάμε ότι το «λατρεμένο» ποδήλατο εδώ στην Ολλανδία μπορεί να μεταφέρει έναν καλό ποδηλάτη και εκτός συνόρων μέσα σε λίγες ώρες. Αρκεί φυσικά να είναι σύμμαχος και ο καιρός.
Όσον αφορά το ίδιο το Μάαστριχτ, είναι μια μικρή αλλά πολύ όμορφη πόλη η οποία ειδικά τα Σαββατοκύριακα έχει πολύ ζωή και μπαρ που μένουν ανοιχτά μέχρι αργά. Βοηθάνε πολλοί οι ξένοι φοιτητές που τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί στο Μάαστριχτ και η πόλη δύσκολα θα παραμείνει ήσυχη για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Επίσης αξίζει κανείς ακόμη και σαν απλός επισκέπτης να γυρίσει το κέντρο του Μάαστριχτ, να πάει στα μεγάλα παζάρια που 3-4 μέρες την εβδομάδα κατακλύζουν τις μεγάλες πλατείες και φυσικά να παρακολουθήσει τα μεγάλα μουσικά – και όχι μόνο – φεστιβάλ που γίνονται σε ανοιχτούς χώρους κάθε βδομάδα. Στην αρχή κι εγώ δεν το περίμενα, αλλά οι Ολλανδοί είναι κατά κάποιο τρόπο γλεντζέδες και τους αρέσει η φασαρία και η πολυκοσμία.
9.    What do you enjoy most about living here?
Το Μάαστριχτ το αγάπησα γιατί ήταν τόσο διαφορετικό σε σχέση με ότι είχα συνηθίσει στην Ελλάδα και την περίοδο που ήρθα να μείνω το είχα απόλυτη ανάγκη αυτό. Είναι μια τυπική ολλανδική πόλη, αλλά δεν είναι απρόσωπη ή ψυχρή όπως θα ήταν ίσως μια άλλη μεγαλούπολη του Βορρά. Έχει προσωπικότητα και ένα ιδιαίτερο στυλ που οφείλεται στις επιρροές που έχει δεχθεί τόσο από το Βέλγιο όσο και από τη Γερμανία. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί Ολλανδοί δε θεωρούν το Μάαστριχτ μια καθαρά ολλανδική πόλη, αλλά μια συνοριακή πόλη με «μιξαρισμένη» ταυτότητα. Αυτός είναι ίσως ο λόγος που μου αρέσει πολύ.
Κι όπως είπα και νωρίτερα, μπορεί να είναι μικρή πόλη αλλά έχει πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις. Να βγεις, να φας σ’ ένα όμορφο εστιατόριο, να πιεις μπύρες, να κάνεις βόλτες δίπλα στο ποτάμι, να πάρεις το ποδήλατο και να διασχίσεις όλη την πόλη. Όποτε νιώσεις ότι θες να αλλάξεις παραστάσεις απλά παίρνεις ένα τρένο ή ένα λεωφορείο και πας σε μια κοντινή πόλη για καφέ και βόλτα – τόσο απλό! Και μην ξεχνάμε ότι όπως όλες οι ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές πόλεις, έτσι και ο Δήμος αλλά και το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ έχουν δημιουργήσει διάφορα προγράμματα – αθλήματα, καλλιτεχνικές δραστηριότητες, εκμάθηση ξένων γλωσσών κ.ά.- στα οποία μπορεί κανείς μ’ ένα  χαμηλό κόστος να συμμετέχει.
10.  How does the cost of living compare to home?
Το κόστος ζωής εδώ είναι σίγουρα πολύ χαμηλότερο σε ό,τι αφορά είδη πρώτης ανάγκης. Το ολλανδικό σούπερ-μάρκετ για παράδειγμα διαθέτει μια πλειονότητα προϊόντων τα οποία είναι 30 με 50% φθηνότερα απ’ αυτά της Ελλάδας. Κι αυτό μου φαίνεται απόλυτα λογικό καθώς ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στην Ελλάδα το περιβόητο «καλάθι της νοικοκυράς» ήταν από τα πιο ακριβά σε όλη την Ευρώπη. Στην Ολλανδία που ο βασικός μισθός ξεκινά περίπου από 1200 ευρώ και ανεβαίνει, αν είχαν τις τιμές τις δικές μας στο σούπερ-μάρκετ ή θα είχαν πεθάνει προ πολλού ή θα είχαν γκρεμίσει το Κοινοβούλιο τους κάτω. Οι Ολλανδοί είναι αφάνταστα τυπικοί και αυστηροί σε ό,τι έχει να κάνει με το χρήμα. Άλλο αν θέλουν να σου χαρίσουν κάτι, αλλά αν σου πουν ότι τους χρωστάς 0,05 ευρώ, πραγματικά τους το χρωστάς, δεν είναι αστείο. Και όχι δεν είναι άπληστοι ή οτιδήποτε άλλο. Είναι πραγματικά τυπικοί και ακριβείς σε κάθε συναλλαγή τους.
Στην Ολλανδία αυτά που είναι σίγουρα πιο ακριβά απ’ την Ελλάδα είναι:
1)    Τα περισσότερα λαχανικά, γιατί ως καθαρά κτηνοτροφική χώρα εισάγει τα περισσότερα λαχανικά από νότιες χώρες. Ειδικά τα εσπεριδοειδή μπορούν να είναι πολύ ακριβά.
2)    Οποιαδήποτε επισκευή ή ανταλλακτικό αφορά το ποδήλατο. Στο blog μου έχω γράψει ουκ ολίγα άρθρα για το ποδήλατο στην Ολλανδία και το πόσο κερδοφόρα επιχείρηση είναι για τους Ολλανδούς. Ειδικά ένας ξένος που δε γνωρίζει ακόμη καλά τα πράγματα, μπορεί εύκολα να εξαπατηθεί ή να δώσει πολλά λεφτά για κάτι πολύ απλό. Σίγουρα πάντως θα δώσει παραπάνω χρήματα για ο,τιδήποτε  θ’ αφορά το ποδήλατο του. Δεν είναι τυχαίο που για μια αλλαγή σαμπρέλας στην Ελλάδα θα δώσεις 5 με 10 ευρώ και στην Ολλανδία θα δώσεις 20 με 25 ευρώ.
11.  What negatives, if any, are there to living here?
Σε κάθε τόπο μπορεί να εντοπίσει κανείς αρνητικά στον τρόπο ζωής. Εγώ τουλάχιστον νιώθω τυχερή γιατί τ’ αρνητικά που έχω εντοπίσει μέχρι στιγμής είναι πολύ λιγότερα από τα θετικά.
Σίγουρα ο καιρός δεν είναι όπως στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη μεσογειακή χώρα. Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να καιγόμαστε από τον ήλιο και σπανίως να κρυώνουμε. Εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επίσης το γεγονός ότι ο καιρός είναι απρόβλεπτος και πρέπει κυριολεκτικά κάθε μία ώρα να τσεκάρεις τις καιρικές αλλαγές είναι από μόνο του κουραστικό, αλλά δυστυχώς αναγκαίο γιατί ο καιρός στην Ολλανδία μπορεί ν’ αλλάξει πέντε ή και έξι φορές μέσα σε μια μέρα. Γι’ αυτό μια ομπρέλα, γάντια και κασκόλ είναι σχεδόν πάντα απαραίτητα να τα κουβαλάμε μαζί μας κι ας βγουν αχρείαστα στο τέλος.
Το άλλο που κάποιος μπορεί να βρει αρνητικό είναι ο τρόπος ζωής και διασκέδασης – πολύ ήσυχος για έναν Έλληνα που κυριολεκτικά έχει μάθει να τρέχει, να φωνάζει και ίσως να βγαίνει κάθε μέρα έξω. Αν με ρωτάς, η ποιότητα ζωής εδώ είναι πολύ ανώτερη απ’ αυτήν που ξέρουμε στην Ελλάδα και δε μιλάω για το οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα των τελευταίων ετών. Εδώ μπορεί οι άνθρωποι να μη διασκεδάζουν τρελά όπως στα νότια, αλλά έχουν χρόνο και χώρο για τον εαυτό τους αλλά και για τα άτομα που αγαπάνε. Όπως λέω πάντα «Εδώ υπάρχει χρόνος να σκεφτείς». Το άγχος θες, δε θες αποβάλλεται γρήγορα και εύκολα συνειδητοποιείς ότι στην Ελλάδα ζούμε σαν τρελοί και πάντα τρέχουμε να προλάβουμε ή να κάνουμε κάτι. Γι’ αυτό και ο Έλληνας πάντα θα ‘χει νεύρα και θα του φταίνε όλα.
Το τελευταίο αλλά το πιο σημαντικό για ‘μένα είναι ότι εδώ μου λείπει πολύ το καλό ελληνικό φαγητό – γι’ αυτό και όσο περνάει ο καιρός τελειοποιώ τις γνώσεις μου και τη δεξιότητα μου στη μαγειρική, ενώ προσπαθώ σχεδόν πεισματικά να εφαρμόζω τις συμβουλές της μάνας μου και της γιαγιάς μου. Ουσιαστικά δεν υπάρχει ολλανδική κουζίνα και ό,τι υπάρχει είναι αρκετά ανθυγιεινό και επεξεργασμένο. Χρησιμοποιούν μόνο τηγάνι και σπανίως την κατσαρόλα. Ο φούρνος στα περισσότερα ολλανδικά σπίτια είναι ανύπαρκτος και αναρωτιούνται πολλές φορές τι στην ευχή μαγειρεύουμε εμείς εκεί! Αν θα τον χρησιμοποιήσουν, θα το κάνουν μόνο για να ψήσουν κατεψυγμένες πίτσες. Γι’ αυτό συχνά αναρωτιέμαι πώς όλοι μέχρι τα 30 τους δεν έχουν χοληστερίνη!
12.  What has been the hardest aspect to your expat experience so far?
Νομίζω αυτό που ακόμη δε μπορώ να συνηθίσω είναι οι απότομες μεταβολές του καιρού. Είναι κάτι πραγματικά εκνευριστικό, όχι μόνο για τους μετανάστες αλλά και για τους ίδιους τους Ολλανδούς.
Το άλλο που ήδη με δυσκολεύει και στο μέλλον προφανώς θα με δυσκολέψει κι άλλο είναι η εκμάθηση της ολλανδικής γλώσσας. Ξέρω κάποιες εκφράσεις και κάποια πολύ βασικά ολλανδικά αλλά συνειδητοποιώ ότι αν θελήσω να μείνω μόνιμα εδώ θα πρέπει να μάθω σίγουρα ολλανδικά κι αυτό σίγουρα με αγχώνει, καθώς τα περιθώρια χρόνου για κάτι τέτοιο δεν μπορούν να είναι πολύ μεγάλα.

13.  What do you miss most from Greece?

Χωρίς δεύτερη σκέψη το ελληνικό φαγητό! Και φυσικά μου λείπουν οι άνθρωποι, οι δικοί μου άνθρωποι που δεν ξέρω πότε θα βολέψει να τους ξαναδώ. Και μου λείπει το να βγούμε έξω και να πάμε σ’ ένα ρεμπετάδικο ή σε μια ταβερνούλα να παραγγείλουμε μεζέδες, να πιούμε ρετσίνα ή τσίπουρο και ν’ ακούσουμε λαϊκά. Αυτά νομίζουν λείπουν στους περισσότερους Έλληνες έξω.

About work
14.  Did you have a problem getting a work visa/permit?
Επειδή η Ευρωπαϊκή ένωση θεωρείται κάτι ενιαίο και όλοι – ακόμη τουλάχιστον - είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες, δεν χρειάστηκε να βγάλω ούτε βίζα, ούτε άδεια παραμονής ή κάτι άλλο, τόσο για να σπουδάσω, όσο και για να μείνω εδώ. Ξέρω ότι σε χώρες όπως η Αμερική, ο Καναδάς ή η Αυστραλία είναι πολύ πιο αυστηρά τα πράγματα με το θέμα της βίζας και της άδειας εργασίας, περνάς μέχρι και από δικαστήριο, αλλά ευτυχώς στην Ευρώπη αυτό δεν ισχύει. Με την απλή αστυνομική σου ταυτότητα πας όπου θες και πέρα από έναν απλό έλεγχο στοιχείων που μπορεί να σου κάνουν ανά πάσα στιγμή δεν έχεις να φοβάσαι κάτι άλλο. Η μοναδική σου υποχρέωση όταν μετακομίζεις έξω, είναι να γραφτείς στον Δήμο (μια απλή διαδικασία της μισής ώρας). Εγώ ας πούμε αν και Ελληνίδα, θεωρούμαι πλέον Ολλανδέζα πολίτης και σε περιπτώσεις ανάγκης μ’ εντοπίζουν εύκολα – πολύ καλό δείγμα του πόσο οργανωμένο κοινωνικό κράτος έχουν.
Όσον αφορά την άδεια εργασίας, δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο και φίλοι που ήδη δουλεύουν δεν αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα. Πιθανότατα ανάλογα με τη χώρα εργασίας να διαφέρουν και οι εκάστοτε διαδικασίες αλλά γενικά εντός Ευρώπης ποτέ δεν άκουσα κάτι φοβερό ή απαιτητικό όσον αφορά εργασιακά έγγραφα και άδειες εργασίας/παραμονής. Σε λίγους μήνες πιθανότατα να έχω και προσωπική εμπειρία να καταθέσω. 
15.  What’s the economic climate like in the city, is there plenty of work?
Το θέμα της δουλειάς είναι πολύ σχετικό. Εξαρτάται τι δουλειά ψάχνει να κάνει ο καθένας. Σίγουρα σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη οι ευκαιρίες είναι πολύ περισσότερες απ’ ότι σε μια μικρή πόλη όπως το Μάαστριχτ. Σίγουρα περιστασιακές δουλειές υπαλλήλων σε σούπερ-μάρκετ, εστιατόρια, καφέ-μπαρ πάντα θα βρίσκονται αλλά για δουλειές κύρους απαιτείται περισσότερη υπομονή, έρευνα και φυσικά τα κατάλληλα προσόντα.
16.  How does the work culture differ from home?
Η  ολλανδική κουλτούρα εργασίας έχει και ομοιότητες και διαφορές με την ελληνική. Η Ολλανδία επειδή πριν μερικά χρόνια πέρασε ξυστά από την οικονομική κρίση, πλέον «έκλεισε» πολύ εργασιακά. Πριν 7 χρόνια για παράδειγμα ο οποιοσδήποτε με μερικά προσόντα και με καλά αγγλικά μπορούσε να βρει μια καλούτσικη θέση εργασίας εδώ και να παίρνει έναν καλό έως πολύ καλό μισθό. Σήμερα πλέον αν δεν έχεις αρκετά προσόντα και αν δεν μιλάς μέτρια έως καλά ολλανδικά τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα. Όχι ότι πάντα δεν υπάρχουν εξαιρέσεις και ευκαιρίες για κάποιον που ψάχνει εντατικά, αλλά απ’ την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει όλο τον δυτικό κόσμο – άλλους λίγο, άλλους περισσότερο – οπότε κάθε κράτος παίρνει τα μέτρα του και καλά κάνει. Δεν είναι ότι οι Ολλανδοί δε θέλουν ξένους, αλλά ότι επιθυμούν σεβασμό απέναντι στη χώρα τους και τους μηχανισμούς της. Η τυπικότητα και η οργάνωση που προσπαθούν να διατηρήσουν τους διασφαλίζει, όσο αυτό είναι δυνατόν, ένα υγιές κοινωνικό και οικονομικό κράτος, κάτι που στην Ελλάδα δεν καταφέραμε να έχουμε σχεδόν ποτέ και αυτό γύρισε εις βάρος μας τα τελευταία χρόνια. Τέλος, οι Ολλανδοί είναι αυστηροί και επιλεκτικοί όχι γιατί είναι κακοί αλλά γιατί φοβούνται, όπως όλοι οι πολίτες των σκληροπυρηνικών δυτικών καπιταλιστικών κρατών, μια ενδεχόμενη χρεοκοπία και της δικιάς τους χώρας.

About your blog
17.  Tell us a bit about your blog
Το blog είναι σχετικά καινούριο, 6-7 μηνών, οπότε ακόμα μορφοποιείται και εξελίσσεται σε βασικό επίπεδο. Πάντα ήθελα να κάνω ένα blog αλλά ο χρόνος και η αφορμή λες και δε μου είχαν δοθεί ποτέ. Εντέλει το πήρα απόφαση μέσα σε μια στιγμή και το ξεκίνησα με το που έφτασα στο Μάαστριχτ, σκεφτόμενη αρχικά ότι θα ήταν ένα όμορφο blog εμπειριών από τη ζωή μου εδώ. Έτσι μες τα άρθρα μου θα βρείτε περιγραφές από τις πρώτες μου μέρες στο Μάαστριχτ, τις νέες εμπειρίες και όλα όσα στην αρχή μου φαίνονταν «κινέζικα» αλλά μετά απέκτησαν το δικό τους νόημα. Προσπάθησα να κρατήσω μια αντικειμενική ματιά στα πράγματα, να μην παρασυρθώ από συναισθηματισμούς της στιγμής και να γράψω άρθρα πρακτικά αλλά και αληθινά, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάθε Έλληνα κι Ελληνίδα που θα μετανάστευε τόσο στην Ολλανδία όσο και κάπου αλλού. Εξάλλου το συναίσθημα της μετανάστευσης για οποιοδήποτε λόγο και σε οποιοδήποτε μέρος είναι σχεδόν πάντα το ίδιο.
Παρ’ όλα αυτά, περίπου μετά τον πρώτο μήνα κατάλαβα ότι θα ‘πρεπε να διανθίσω το blog με περαιτέρω αναρτήσεις και κατηγορίες που θ’ αφορούσαν ενδιαφέροντα μου αλλά και πράγματα που θα ήθελα να προτείνω στους αναγνώστες μου να δοκιμάσουν, τόσο στην Ολλανδία όσο και στην Ελλάδα. Έτσι η θεματολογία αυξήθηκε, μαζί της και τα άρθρα αλλά και η ανταπόκριση των αναγνωστών.
Η βασική μου σκέψη  παραμένει ότι ένα blog δεν μπορεί ν’ αφορά ένα και μόνο αντικείμενο, γι’ αυτό και ο τίτλος του blog – ο οποίος είναι μια εμπνευσμένη ιδέα του συντρόφου μου – είναι γενικός και «χωράει» μέσα πολλά και διαφορετικά θέματα. Έτσι αν αύριο μετακομίσω π.χ. στην Ιρλανδία θα μπορέσω να συνεχίσω να ανεβάζω άρθρα στο ίδιο blog για τη νέα μου ζωή εκεί, χωρίς να νιώθω ότι παραποιώ ένα «ολλανδικό» blog εμπειριών.
18.  Why are you blogging?
Καλή αλλά και πολύ δύσκολη ερώτηση! Bloggάρω γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα κάτι έγραφα. Το γράψιμο δεν είναι απλά ένας τρόπος έκφρασης όπως λένε οι περισσότεροι. Για ‘μένα είναι ξεκάθαρα ψυχοθεραπευτική μέθοδος και η έκθεση των γραπτών σου στο ευρύ κοινό σε βάζει σε μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία. Εκτίθενται τα γραπτά σου, άρα εκτίθεται κι ένα κομμάτι του εαυτού σου. Αυτό σε κάνει γενναίο, σου δίνει θάρρος, ενώ σου μαθαίνει ν’ αντέχεις την κριτική και τα οποιαδήποτε σχόλια και ουσιαστικά συνειδητοποιείς πόσο σπουδαίο κατόρθωμα είναι ένας σωστός διάλογος ανάμεσα σε ανθρώπους που μέχρι πρότινος δε γνωρίζονταν.
Τώρα για τον αρχικό μου στόχο; Ήθελα απλά οι δικοί μου άνθρωποι διαβάζοντας το blog να μαθαίνουν συνοπτικά αλλά και περιεκτικά τι βιώνω στα ξένα,  ενώ παράλληλα επεδίωκα και την επικοινωνία με άλλους Έλληνες φοιτητές και μετανάστες του εξωτερικού, κυρίως για το μοίρασμα εμπειριών μεταξύ μας, κάτι που ευτυχώς σε κάποιο βαθμό επετεύχθη.
And finally…
19.  If you could pick one piece of advice to anyone moving there, what would it be?
Λόγω της οικονομικής κρίσης ξέρω ότι πολλοί συμπατριώτες μου θέλουν να ζήσουν σε μια χώρα του εξωτερικού πιστεύοντας ότι εκεί θα έχουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και περισσότερες ευκαιρίες. Αυτή η σκέψη εμπεριέχει κάποια δόση αλήθειας και ήταν και δική μου σκέψη όταν έκανα αίτηση για το Πανεπιστήμιο εδώ. Υποψιαζόμουν όμως από τότε και πλέον γνωρίζω κιόλας - αφού βρίσκομαι και ζω εδώ - ότι η μετανάστευση μπορεί να γίνει «άγριο» πράγμα. Ας μη σκεφτόμαστε τους λίγους τυχερούς, οι οποίοι έστειλαν κάποια βιογραφικά, βρήκαν μια καλή θέση με καλό μισθό και απλά μετακόμισαν στο εξωτερικό. Αυτά πλέον είναι σπάνια φαινόμενα και ανήκουν σε παλιότερες εποχές – προ πενταετίας και βάλε. Σήμερα η μετανάστευση θέλει μεθοδικότητα, οργάνωση και ένα αρχικό κεφάλαιο να ξεκινήσεις. Θέλει έρευνα αγοράς και αφού κάποιος επιλέξει τη χώρα που θα μεταναστεύσει, να προσπαθήσει να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα για τη ζωή εκεί, τους ανθρώπους και φυσικά το εργασιακό καθεστώς. Επίσης ίσως του ζητηθεί και κάποια συγκεκριμένη ξένη γλώσσα – λογικά της χώρας στην οποία θέλει να πάει - οπότε πρέπει να είναι προετοιμασμένος και για κάτι τέτοιο – να τη μάθει πριν μεταναστεύσει ή αμέσως μόλις μετακομίσει.
Όπως και να ‘χει ο καθένας έχει δικαίωμα στη μετανάστευση και σε μια νέα ζωή, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η μετανάστευση δεν είναι πείραμα, ούτε μπορούμε να πηγαίνουμε μ’ ένα τσαντάκι κάπου πιστεύοντας ότι η Θεία Πρόνοια θα λύσει όλα μας τα προβλήματα. Οι μετανάστες που τα καταφέρνουν είναι οι οργανωμένοι, αυτοί που δουλεύουν σκληρά και αυτοί που ήταν αποφασισμένοι και το πήραν το θέμα εξ αρχής πολύ σοβαρά.
20.  What are your top 5 expat tips for anyone following in your footsteps?
Α) Μην χάνεις το κουράγιο σου ό,τι κι αν γίνει. Για όλα υπάρχει λύση και θα βρεθεί μια άκρη.
Β) Δούλευε καλά και υπεύθυνα και οι κόποι σου αργά ή γρήγορα θ’ ανταμειφθούν (στο εξωτερικό τουλάχιστον είναι πιο τυπικοί και αρκετά δίκαιοι)
Γ) Μη ζητάς να ζήσεις σε μια νέα «Ελλάδα». Ζήσε με τους καινούριους κανόνες που βρήκες και προσαρμόσου το συντομότερο στα νέα δεδομένα. Πάντα να ρωτάς. Και η Ελλάδα δε θα σβήσει ποτέ από μέσα σου, θα την κουβαλάς πάντα μαζί σου, θες, δε θες.
Δ) Μην ξεχνάς ποτέ ότι πάνω από τα λεφτά ή μια καλή δουλειά, σημασία έχει να νιώθεις καλά κι ευτυχισμένος εκεί που είσαι. Κι αυτό μόνο με τις προσωπικές σχέσεις μπορείς να το έχει κανείς. Οπότε σκέψου καλά τι αφήνεις πίσω και τι πας να βρεις και ποτέ να μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες, γιατί πιθανότατα εκεί θα ξανά γυρίσεις.
Ε) … Λέω να σταματήσω εδώ με τις συμβουλές. Ούτως ή άλλως τα έχω γράψει τόσο αναλυτικά στο blog μου, που όποιος θέλει απλά μπαίνει και διαβάζει τα άρθρα μου. Καλή τύχη σε όλους τους επίδοξους Έλληνες μετανάστες και ψηλά το κεφάλι! 

Εάν και εσείς θέλετε να μας δώσετε συνέντευξη επικοινωνήστε μαζί μας

1 σχόλια:

Αλλαγή σαμπρέλας στην Ελλάδα 5-10 ευρώ? Και στην Ελλάδα σε "φαρμακείο" πήγαινες. 3-4ε μαξ έχει σε οποιοδήποτε ποδηλατάδικο που δεν κοροϊδεύει τους πελάτες του.
Γενικά σε αυτά τα κράτη, τα είδη για ποδήλατα είναι πανάκριβα (συμπεραμβανομένης και της Γερμανίας) και είναι ξεκάθαρα ακριβά γιατί κοροιδεύουν και υπερχρεώνουν τον κόσμο, δεν υπάρχει άλλος λόγος.

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...